رو و درک(طنز)
دوست دارم،اگه ناری جده درازه ودرک حوصله نارم چی پاری جده درازه ودرک
و زیر لو خداخدا سی چی میکی نمیرسی نه ودعا،نه و زاری جده درازه و درک
مینجا دسم خط خطی یه خو نی هه د اول فال گرتم،د بیکاری جده درازه و درک
تیکه تیکه اگه بوم،د والا تو نمی پرام اگه خاوویی یا بیاری جده درازه و درک
تپه تپه،نثارنثار نشسنه و دوریک کوه میرسه،د وام چاری جده درازه و درک
قسمت نی،دعا نکو نمیرسی دی روزگار قبول داری و نیم خاری جده درازه و درک
درک مین سرت بیره وا اوماینه رتنت تو که دی ول مرض داری جده درازه و درک
،لیلی و مجنون(طنز)
اس و مسه ده مجنون و لیلی میا خومن بونم و زیرتریلی
ک عکست دیمه د آلبوم حالم ک پته داری اندازه کالم
چش وبرم کوچک هه چی میش کوره میات گژ گژو کجانشو بوره
هیکلت ریزه کلیپس یه مه تر گتی بلنم د عذرا به تر
درد وامق جونم ک او عقل داشت خط ایرانسله نامزدش ناشت
تو یه تالیا یه ایرانسلت دنیا مجازی تش ونه کلت
یه گل د وات ساپ یه روز د دات کام عکس فتوشاپت کل میکی سی دام؟
هوار ا مردم م میا پر بیرم د دسه لیلی وقته بمیرم
لیلی واقعین دیمه چی دیوه پت و ری قوى چشا چی لیوه
قیس عامری دو روز بی مجنون افتا و یادم فرهاد بی ستون
گت م تنا نیسم درد روزگاره روم وامه بیرم چارم ناچاره
ز مین سر خوش هه میگت الاغ سیب سرخن نمین و دس چلاغ
افتا و تپ تپ وامه نه جور کرد اول کاره کرد میاشن بور کرد
دوم رت سراغ او چش ابروش بو دم لیلی آیم مورد د هوش
پروژه اصلی پته لیلی بی تقصیر قیس نی پیلش خیلی بی
افتا و تاصو پیل اونم جور کرد مجنون ته خوشه چش حسى کورکرد
چسبه وسرپت لیلین برد هونه زنی شروع بی چه عاشقونه
خدا بچه ده که همش پت بی الوت وا عکس مامانش ست بی
لیلی هه میگت وا مجنون موره امون د دسه زنون ای دوره
عکس داشتوتو آیم هوشیار که روز تنی میایه و کار
وقتی کل قومو امان سر کشی مجنون پرده د راز قصه کشی
دس برد د یخدو چی یخدون پاپاه عکس لیلین درارد آه آه آه
چشمه و سنگ
جگابی چشمه د پا نثاره ریش بی و برده موسم بهاره
و خنه گت وا برد سره رش میا م کل بوم ار بوفتی و کش
برد و چشمه گت کجا میا رویی مر درد دلت تو سی م بویی
میا روم دریا ترقی بکم نومامه ایچه وا تو قی بکم
او برد بی رحم پی برد و هوشش وا سیلی سفته زه د بیخ گوشش
چشمه گریوس او تکو نهرد ره واز میکم د مینجا ای برد
شار بردن شوان هه من و پشتش د برد درمیارد وا ضربه مشتش
بردن سیلا کرد ناامید نوی سی که او داشت یه فکر قوی
چون که پا سفت بی چشمه د کارش خدا بالا سر خوش بی و یارش
او برد سفتن و سر ره ورداشت باید درو کرد هر چی که کاشت
پشت کار خوا د هر گونه کار که نا امیدی نیا و دیار
چشمه افتا ره رسس آبادی کل دم د خنه میکردن شادی
وقتی مردم دین چشمه پر د آو برد سیلان بردن سی چرخ اسیو
محبت چشمه بردنه کشن وایک دوس بین سیلیشه بخشن
آدم و حوا
آیم نیسی حوا سرت زیاده بی نفس افتام دمت پیاده
و ره شیطو پاوردارم یا خدا کوم صراطه برسونم وجاده
های و شون چپم یاشون راسم و لالکسه د خدا تون میهاسم
کاری کردی خو و گنم دیار نی جهنم که هیچ،بهشتنم نهاسم
سیو و گنم بهانه بی سی خدا وا هوسه همموبیمو فدا
کردمو ودر عو گت بیا بهشتم د ری زمی ها میمیرم بی صدا
می گت د جنس خاکیو برتری د تش د باد دآو سرتری
تش اوما افتای جونم بای رسس بیمه و قل نهاسم ای سروری
حوا شوان شار آیمن دوآره جل و شو بی هونه خرآو ،اواره
وا هر هوس لعنت و شیطو میکرد روح شیطو خور ناشت بیچاره
کاشکی که سیو درختش بی و بایم سیر می هردیم دش می ویمو قایم
شاید می منم مین بهشت عو شاید نه تو حوا می منی نه م آیم
خیال دوست
اویر کرده تونم چن ساله دونی خیالت پیچنه دسام و زونی
د پا نثار دلم مالگت که بار زه منی رسوایمه خدا وجار زه
صو داره،گناه داره که دونم چی ناله آو شویا تا صو موهونم
مینالم وا دل ژار دی زمونه هماری ای دلم ایل دش نمونه
ا هول تو هناسه چال تشنیم جو بوری دس وپا بیه و خینیم
کفاره هاسنت جهنم نشونه تآو ناشتنت مگر و زونه
کل چشت اگر بوا پناهم دونی شوقه هنی داره گناهم
خومن خط بزنم تونه چی بکم مهمون هر شویی و نونه نمکم
نمکدو نشکنو سفره هوا نی چو خدا که مون هم بی صدا نی
ماه عسل
کلشیرو مرغه بعد نامزدیشو عقدبین سی یک رون سر زندگیشو
ماه عسلشو رتن و رودکناره نشسه بی مامور کارگزاره
کارمندی بی سی ساخته ساز یه پل وقتی که دی اوچه یه مرغه تپل
تن ورساچشش چنو خیره من روز روشنش چی شوازن تیره من
گت چطوری ا مرغه ناز مسم حیف نی چنی تو ول درای د دسم
ا بونه م همش بو وفدات سبد کالامه میرزم زیر پات
سیلت د مه دریغ نکو خوشگلم واکل چشت تش ها مونی د کلم
خوشال یکی رونت می هرد وگزه سینت مینا مین دسش تا بلرزه
پرت درار که بینمو نامرحمه او هیکلت و سر سفره مه کمه
رت نزیکش که دس بیاره پرش که مرغ قیژن دنیان نیا مین سرش
رت ته میرش وش گت تو راسى مردی من میگرت بی وجود سیر می هردی
م مثلا بیمه و مرحم تو کجا رته او شعوره فهم تو
گت کلشیر ناراحت نو ا بانو دگل منه ای بیچاره تا زانو
کارمنده قسط و بدهی داره تاسره برج نصفه حقوقه ناره
فکرو خیال گن نیا و زونت کی میتونه که دس بینه و رونت
غمین نینم نه خوته نه سایته کس نتونه حتی بیره خایته
سیله چشش
به خط وخال گدایان مده خزینه دل به دست شاه وشی ده که محترم دارد
بلاجونه منه او سیل چشش کز هرده بال دلم د لیپه تشش
غدی کرده ویرش هر شو و بونم چی بایه قوش قو میکشه و جونم
چنو قپ قپ وجونم لرزه توو ون خنه زار سکرات بیمه تو بخن
گریوه گرگ میا ایسه وحالم چی با گیژه شوان پرچین خیالم
یه شو میا بار بکم روم د ویرت بال چش بن و یک تو کوشه پیرت
کشار نزه دله لیوه وکشش بلا جونه منه او سیله چشش
سیا چش
شوانه و منو دل هر دو وایک سیاچشه که نیسامو و پایک
گرت اورغمه بارونی چش دخرمن بیکسیم لیپ میزنه تش
دلم میا بار بکه او ناگرونه چی بوسونه هلالو و سرونه
دوطاق برمه سیت افتا و جونم پلوپسم تکن اشکس سخونم
اوار بیمه وسر زینو رکاووت چی ارگ بم خراووتم خراووت
مگر دجاخی بردی تو دل م چنی وادیریت تش ونی کله م
هنی وا چل سرو خداخدام دمال بکی ودر همش دعام
گنم گرمسیر هر تلش جایه دوسم دوسه گرت هیچ وقت نمایه
بن تزبیم برس دگله چهلم هنی چی اولی هه ول ولم
دل ویرو مگر چی تو میهاسی یه چن ساله چی خوم هه آسو پاسی
درویش و روا
يه روز د هونه، مه کردم و در رتم مين جنگل دير بوم د شهر
ديم روایی، دس و پا ناره گتم چي موره، حيوون بيچاره
هي د فکر بيم، د کار خدا ديم گل بيشه، صدائي اوما
سرم چمنم، بفهمم چين که شير در اوما، افتا دو مين
ديم و دمش، يه شکاري بي و روا گت که، گوشت موري يا پي
يه صبحانت، نهار چي موري هام د خدمتت، دستور به فوري
تعجب کردم، سيم بي معما که سلطان جنگل، چني در اوما
د چپ و د راس، احترام مين نميله پشقه، و قش بشينه
م وا خوم گتم، يه چه فنيه دلش ميسوزه، يا که گنیه
وقتي تموم بي، هردن حيوو شير د اوچه بي، نهردي تکو
روا و شير گت، که تشريف بيار يه دستمزدت، اي چن تا دلار
گتم ا داد هي بيداد، دي چه هم دلار وقتي که داريش، هه هيسي سالار
رتم ته روا، گتم دلم سيت سوخته گتم کاش گيرت بيا، تيکه اي نو سوخته
گت ار پيل داشتوئي، حتا مين بيشه غذات هه چي مه، چپيش و ميشه
گت دی اي شير، وم موا سالار سي يه د جيوم مئينه دلار
اگر داشتوئي، هميشه آقايي چه د محکمه، چه د آگاهي
نموئن دس داري، يا گر کوچري يا عقل داري، يا گر که خري
اي دوره اگر، داشتوئي دلار تموم مردم، سيت موئن برار
اگر خوشتيپ باي، او پيل ناشتوئي کس وت نموئه، گني يا خوئي
گت اول که ديمت، گتم اي روا بدبخت ايسه فمسم، داري تاج و تخت
گتم ا آقا روا، م وا اجازت ميها مرخص بام، ار بئي رخصت
ته آقا روا، رتم و هونه داشت که فکر من، مي کرد ديوونه
هر که پيل داره، همه چي داره انسان بي پيل، بي اصل و تباره
هر پيا خوئي، دي دور پيل ناره د زمين و زمو، غم وش ميواره
انسان دارنده، د اي زمونه ميچرخن دورش، مثل پروونه
ار کچل بوئي، وت موئن حاجي وقتي زير پات، بينن ماشي
يا چي او روا، که دلار دار بي سلطان جنگل، هم و تش خار بي
زاغ و کبک
يه قلايي بي، که راحتي داشت د باغ ول مي گشت، دوني ور مياشت
سيل و کو کرد، ديم يه کوک دي که ره رتنش، چي قلا نوي
دي که تن ميره، د لپ نثار خال و سر شونش، خوش ميک تيمار
قلا هرس مي هرد، که کوک چنينه چني حسیدی، هيچ کس نئينه
گت که سي چي م، چي او کوک نوئم م د قشني، چي پر قوام
چي کوک ره ميرم، هه د او بيتر گلگوم کوچکش، بي و يه متر
گاهه راس ميرت، گاهه هل هل بعد يه ساعت، ديه قلا بي شل
گتم ره رتن کوکن، دش ياد گرتي؟ گت پا درد بي جونم، د دوم او قرطي
ايسه نتونم، گومي وردارم يه چه کچي بي، اوما د بارم
هه د يادم رت، ره رتن خوم ته کسي نوئیتو افتام دي دوم
نه چي کوک ميرم، نه هم چي قلا تقليد نکيت، مي ريت بلا
یه دوسه روزه ک زمی گیرم گوروه وم درا در جا میمیرم
بيستون
درگيره وا مه اي فلک، دس د سرم نمي کشه سنین بار تنياييم، بال و پرم نمي کشه
چي تک درختي ميمونم، رزس بار و برگ م زردي رن و ري م، جومه ورم نمي کشه
گرد و غبار خاطرت، سي مه بيه و توتيا بي تو کسي سرمه سيا، و چش ترم نمي کشه
خط زنس دفتر مه، و ته نقاش کبریا چاره نویس بخت مه، خیر و شرم نمیکشه
گوشه نشین عشقتم، وا سر و وا پا اومامه پایا شلم بیشتر ده یه، ای پیکرم نمیکشه
تش بيم بلز بيم، خاکسترم د راه تو کفگير عشق تژگا تو، خاکسترم نمي کشه
دولتمنم وا عشق تو، شوقم و افلاک مي رسه صد کاروان درويش هم، سيم و زرم نمي کشه
تيشه عشق م چني، و دار شيرين زنسه و فرهادم اگر بوام، دردسرم نمي کشه
از ماست که بر ماست
يه روز سر برد، دالي وريسا بواش وش گت بس، اما او نيسا
گت که ميا پر بيرم، سي درک دونه سيلي و خوش کرد، او گرد جونه
گت سي اي بال راس، سي اي چن تيز کل چي مئينم، د درشت و ريز
گت که د آسمو، تنها سلطونم پشقه بژيل، فوري خوم دونم
د تير قضا، او خور ناشته شکارچي خوئي، تير سيش ورداشته
تير د کمو بي، وري دال ميرت داش ار مي شنفت، سيش د حال ميرت
ز دمين دال، کر کموگير بواش گت موري، نگتم پر نير
افتا و زمي، پر و پيت مي کرد سيل و بال، چنا ريت مي کرد
گت عجو وي تيکه، چو تيکه آهن نه وشو ژار من، نه ونو که شاهن
سيل و پرو، سيل و تير کرد گت سي چي بنالم، پر خوم و خوم کرد
روباه و زاغ
قلا يتيمي، تيکه پنير دي گرتش و دم، او فوري پري
هه وو نزيکي، رت گل درختي بشينه بورش، سر شاخه تختي
روا فن داري، و پا درخت بي رتن گل درخت، سيش خيلي سخت بي
گت مر و يه فني، ين دش بسونم ايسه برم کار، هر چي که دونم
گت چطوري قلا، کل کسونم چه پر و بالي، دردت و جونم
وم گتن صدات، بسيار خوا تعريفت ميکن، د کر تا بوا
وقتي موهوني، کل ساکت مسن ه خوت خويي سي، کل گل و پيسن
کمي سيم بهو، بشنوام صدات چني قشنئه، پايا و چشات
قلا وقتي دي، ميکه تعريفش او هيچ خواننده، نمو حريفش
گت که سيت موهونم، او ميکم قارقار و يه هو پنير، د دمش افتا هار
پنيرن ورداشت، او روا فن دار گت هاسم پنير، د دمت بفته هار
وقتي قلا دي، که هرده گولش نونس چه خره، بيره و کولش
گت ا روا نامرد، بوا و زيقت حيف که د اي قصه، بيم رفيقت
ان شاءالله بوريش، بوا سرطان که گسنه منم، د اي شعر خان
روز محشر
وِري بيا مَحشَري وِ پا بَکو چي مَسيحا تو وا مُردَ تا بَکو
مُردَ دِ قور زِنَ موا وِ حالِم صَبرِ ايوب نارِم کُجا بيارِم
چي چوپوني ني ميزِنِم دِ صَحرا هِي هِي بَختِم رَسِسَ تا کُجا
مِ يوسِفِم بو وِ زُلِيخا بَختِم چي آوِ نيل بور تو تاجُ و تَختِم
ماهِ آسِمو کَم ميارَ ناز نَکو نامَرحَمَ يَقَت سي ماه واز نَکو
مِ بيمَ وِ قربونيِ نازِ تو چي زِيلِ روز ميام وِ پيشوازِ تو
جُرمِم چينَ چِني اُفتام دِ حَبسِت مَثنَوي هَم کَم ميارَ دِ وَصفِت
نونِم غَزَل بِهونِم يا چِل سِروو چي شو چِلَ کَشَنيمَ وِ دِروو
وا چارَ مِ بَسَ چِني تا نَکو گوشَ چَشِت عِشقِ مِ حاشا نَکو
چارَ نِويس تون دِ کُجا سيم هاسَ هِلگ هِلگِمَ بُرِسِم دِ هِناسَ
بو کِزي ها ميا دِ اي ميمالکَ تَش گِرِتَ دِلِم سيت دِ نِزاکَ
سوختَ دِلِم چي چومَتي دي ميکَ چومَت سوختَ وا مِ حَسيدي ميکَ
سوخته دل
وا لو خنت، اسبيکو سيم هماره ميره د دل، تموم هول و هفاره
وقتي چشا تونه غمگين مئينم هماري سيم مني شيش مغاره
و شو تا روز دلم بونته ميره چي کور کوره در هونته ميره
تو که مرغ دلت شاخه هني بي کش ميکردي مرغ دلم، ليز نيره
بيا سيل کو و اي بيعاري مه که چني افتايه خنزاري مه
مه گتم تو موئي دواي دردم تو که بيه و زخم کاري مه
دلم سي تو چنو بيه آواره چي درويشي که کشکول ور مياره
بيه و دوره گردي تا که شايد نداي يا علي سيش بکه چاره
فکر کردم هميشه هاي د هولم بيه و يار غم افتاي و کولم
ايسه که اومايه د کار تو ني دلم بار کرد، دسينه چول چولم
اگر نياي دلم عزادارته وا لو سيي هميشه داغدارته
شايد نومم چي بقيه مرده يا چن وقتيه که جزء آمارته
شکسته دل
ای هَمَ مِ خَستَوُ زارِ تونِم بی رَمَقُ شَکَت دِ کارِ تونِم
مِ روزِم وا یادِ دِلِت شو مواَ چی نو بَهار چِل چِلَ وارِ تونِم
کاشکی یِ روز تو هَم دِلِت میگِرِت بالا پوشی دِ غَم مِوی دِ وِرِت
شایَد صِدا اِشکِسِنِ دِل می ما اَگَر خُدا حَل نِمی کِرد مُشکِلِت
روز رَتُ ماه اُما وُ سال ها گُذَشت دِ بَرقِ اَفتُ، بادُ بارونُ وَشت
چی پَرَندَ بی آشیونَ مِنِم نَه پَر دارِم نهَ بالی که رُم دِ دَشت
اِ یوسِفِ مِصرِ مِ های وِ کُجا عَزیز کِردَ تِ هَمَ شاهُ گِدا
اِسمِ تو با عِشقِ مِ کامِل بییَ حِیف که رَتی اِشکِسِم مِ بی صِدا
نوروز
دُنیا تازَ بی، دِ لُطفِ بَهار نِعمَت فَراوو، شادی بی شُمار
گُل دَم دِ خَنَ، دِ ای فَصلِ نو بُلبُل مُهونَ، بَهار مُوارِک بو
قُمری وا سازِ، نوروز موهونَ کِ دَردِ بِلا، دیر بو دِ هونَ
سی پِریسک اوما، او جارو می کِرد مالگَ پاریشِ، او هَم نو می کِرد
وا دَنگِ نوروز، کُرکِلو خَنِس مَثنَوی اِمسال، وا چَن بِیت بَنِس
گِرمِ آسِمو، چی دَنگ دُهُل بی بارونِ رَحمَت، ری زِمی وِل بی
کوک وا خَنِی سار، دَس دو پا مِیرَ نَسیم بَهاری، چی چوپی گیرَ
عِیدی بَرزَگَر، تَمی بارونَ قَدرِ خوشحالیش، خُدا می دونَ
نوروزَم رَسِس، سَر سُفرِ هَف سین بی وِ هَمنِشین، نرگِسُ نَسرین
هَف سین سُفرَتو، وا سین سِلامَت سال خوشی داشتوئید، پُر دِ کِرامَت
ماهی گیر
این بار ماهی گیر بود که دلش سوخت، چرا که ماهی از درد تنهایی قلاب را محکم گرفته بود
ماهی گیری رَت، که ماهی بیرَ کَمی کِز کِردی، دییِم دِلگیرَ
گُتِم یَ چِشَ، پیا ماهی گیر تَجرُبَ دارَ، دی کار بییَ پیر
حَتماً یِ چییَ، که مِ نُئُنِم رَتِم بَپُرسِم، راحَت با جونِم
گُتِم یَ چه حالییَ، اوما وِ سَرِت گُت که ماهی خوش، قُلاوِن گِرِت
ماهی بیچارَ، بی کَس و تَنیا دِ زِندونِ اُو، مِنی دِر اوما
دَردِ تَنیائی، طاقَتِش بُردی مِنی چَن سال بی، ای ماهی مُردی
ماهی گیر شِعرِم، خیلی دِلِش سوخت وَقتی «تَنیائی»، ماهین می فِروخت
وِجدان ناراحَت، دِلِش بی کُت کُت جَمعُ جوری کِرد، او وا خوش می گُت
قلاوِ تورِنِ، بِیلِم و روئِم فَقَط میهاسِم، ای جُملَن بوئِم
دِلِ هیچ کَسِن، نَشکَنید شاید حونَ خُدا با، بَکیت رَعایَت
چو ایران نباشد تن من مباد
مِ دِ ایلُ تَبارِ لُرِسونِم که بی ایران نِمی تونِم بَمونِم
من از ایل و تبار لرستان هستم که بدون ایران نمی توانم زنده بمانم
مِ ایرانی، دِ قومِ لُرِ کاسیت دِ تاریخِ لُرِسو هَم مواِم سیت
من ایرانی و از قوم لر بازمانده از قوم کاسیت هستم که می خواهم از تاریخ لرستان برایت بگویم
دِ قَدَم خِیر مواِم که وا تِفَنِش که شیرِ نَر زَلَش می رَت دِ جَنِش
از قدم خیر می گویم و تفنگش که شیر نر از جنگیدن او می ترسید
مُرشِد خونُ، سَرطَرهونُ، تِلوری دِ کوهدَشتُ الله داد خانِ سوری
از مرشد خان بگویم و از سرطرهان و تلوری از کوهدشت و الله داد خان سوری
دِ اَتابَک بواِم خوش وا بِرارِش که جُز مَردانِگی نِئی دِ کارِش
از اتابک بگویم و برادرش که جز مردانگی در کارشان چیزی نبود
یَکی چونَ دِلِ یافتَ چِ خینَ هِرور وا اِسبیکو واش هَم نِشینَ
چه کسی میداند که دل یافته چه خون است هرور و سپیدکوه همنشینان اویند
دِ اِسبیکو مواِم که سَر بُلِنَ که رومِشگونُ سِیمَرَنِ مِینَ
از سپید کوه می گویم که سربلند است که رومشکان و سیمره را می بیند
چه مَردایِ گَپی که دی بَرُ بوم دِ یَک وَنِن عَظِمَت اَرتِشِ روم
چه بزرگ مردانی که در این بر و بوم عظمت ارتش روم را در هم شکستند
بُزُرگانِ یَلِ ایران زَمینِم که نامِ نیکِشو هَر جا مِئینِم
بزرگان یل ایران زمینم که نام نیکشان را هر کجا میبینم
وَکیلُ الرُعَیایِ سَرزَمینِم کَریم خانِ بُزُرگِ پاک دینِم
وکیل الرعایای سرزمینم کریم خان بزرگ و پاک دینم
دِ مین رَعیَت چِنی اُفتادَ خو بی کَسی باوَر نِمی کِرد که یَ او بی
در میان رعیت چنان افتاده خو بود کسی باور نمی کرد که این خود اوست
دِ نادِر بوم که او حاکِمِ مَرزَ سِخون اَفغان دِ نومِشَم میلَرزَ
از نادر بگویم که او حاکم مرز است استخوان افغان ها از نام او نیز میلرزد
وا نومِش ای دُنیا کُل زیرُ رو بی تَموم گَنجِ جَهان تَقدیمِ او بی
با نام او همه جهان زیر و رو شد تمام گنج های جهان تقدیم او شد
تَنیا مَنَ تَختِ جَمشیدُ جامِش کُجا رَتَ کَبیر کورُشُ نامِش
تخت جمشید و جام او تنها مانده است کورش و کبیر و نام بلند او کجا رفته است
دِ داریوشُ دِ زیبایی خَشایار دِ مَردانِگیِ بابَک و مازیار
از داریوش و زیبایی خشایار شاه می گویم از مردانگی بابک و مازیار می گویم
مِ آرَشِ کَمانگیرِ زِمونِم که تیرِ عِزَتن وِ جاش می شونِم
من آرش کمانگیر زمانه خودم هستم که تیر عزت ایران را به جایگاهش می نشانم
مِ دِ ایلُ تَبارِ لُرِسونِم که بی ایران نِمی تونِم بَمونِم
من از ایل و تبار لرستان هستم که بدون ایران نمی توانم زنده بمانم
فلک
فَلَک دونی که چَن وَقتَ زِوینِم که ظُلمِ ناکَسِ وِ کَس مِئینِم
ای فلک آیا می دانی که چند وقت است که زمین گیر و ناتوان هستم که ظلم ناکس را به کس می بینم
لاتُ گُسنَ قَدیم بییَ وِ کَس دار ها بار میکَ تَموم ایمونُ دینِم
لات و گرسنه قدیم خانواده دار امروز شده است تمام ایمان و دینم دارد از دستم می رود
که شایَد روزِگارِم نامُرادَ که چی بَختِ یَتیم بارونُ بادَ
که شاید روزگارم نا مراد است که همچون بخت یتیم باران و باد است
اوقَ جورُ سِتَم وا مِ تو کِردی که روزِ خوشی مِ دادُ بیدادَ
آنقدر جور و ستم به من کرده ای که روز خوش من داد و بیداد است
فَلَک دَسِت گِرِتِم چی پَلیمار گُتِم چَرخِت وِ نَفعِم مُفتَ وِ کار
ای فلک دستت را همچون دستگیری گرفتم گفتم چرخت به نفع من به کار می افتد
مِ سَرداری هاسِم دِ ای زَمونَ تو چی مَنصور کِردیم وِ سَرِ دار
من سرداری در این زمانه را خواستم ولی تو چون منصور مرا بر دار کردی
فَلَک یَ بازیتَ یا دورِ چَرختَ فَلَک ای زَرقُ بَرق هین تاجُ تَختَ
فلک این بازی توست و یا دور چرخت فلک این زرق و برق مال تاج و تخت است
بادگیژَ پیریُ ژاری میایَ دِ ویر بُردِن جَوونی خیلی سَختَ
طوفان پیری و ضعف میاید از یاد بردن جوانی خیلی سخت است
فَلَک کِی طاقَتِ ژاری مِ دارِم فَلَک کِی طاقَتِ خواری مِ دارِم
فلک من کجا طاقت زاری دارم فلک من کجا طاقت خواری دارم
بیا پَنجَ غَمِت جایِ هَنی بور وَگَرنَ پَنجِیِ کاری مِ دارِم
بیا پنجه غمت را جای دیگری ببر وگرنه من پنجه ای کاری دارم
اَگَر لُری نُئُنی لَک زِوُنِم که یَ آخِر خَطَ وِژمَ مَزونِم
اگر زبان لری را نمی فهمی من لک زبانم که این آخر خط است من خود می دانم
که چی دالی وِ گَردِ تو مَچَرخِم اَگَر کوهُ کَمَر بو وِ مَکونِم
من همچون عقابی به دور تو می گردم اگر کوه و کمر مکان من باشد
فَلَک وا مِ اَگَر دیری سَرِ جَی دو رَیی والا دِ وا مِ بو یِ رَی
فلک اگر با من سر جنگ داری دو رنگی را کنار بگذار و با من یک رنگ باش
مَزونِم هَف رَیَ او سوزُسیلِت یا بو وِ رومی روم یا زئی زی
می دانم که رنگین کمانت هفت رنگ است یا رومی روم باش و یا زنگی زنگ
بو دَس وِ نومِ دَس چی مَرد بَنیمِن جِوو نامَردینِ چی مَرد بَنیمِن
بیا جون مرد دست در دست هم بگذاریم جواب نامردی را چون مرد بدهیم
که گیونِم شوقِ پَروازِ مَکیشِ قُمارِ ای بازی لَش سَرد بَنیمِن
که جانم شوق پرواز دارد قمار این بازی را تن بی جان و سرد بگذاریم
فَلَک بازی فِرَت کِرد وا زِمونَ ایسِ مَرجِ دووِت وِ سَرِ جونَ
ای فلک خیلی با این زمانه بازی کرده ای اکنون شرط بندی تو سر جان است
ایگِل اُفتایَ وِ دالِ کَسی که که حَرفِش تیغُ و سِیلِش چی کَمونَ
اینبار در چنگال کسی افتاده ای که که حرفش مانند تیغ و نگاهش همچون کمان است
گُل وَنی
چه روزگاری بی، مَشکَ قِ مالار شالُ سِتِرَ، گُل وَنی گُل دار
چه روزگاری بود مشک بر روی سه پایه شال و ستره1، گلونی2 گلدار
دا و بواَ، وا دَم دِ خَنَ هَر رو می گُتِن که بوئی پایار
پدر و مادر با لب خندان هر روز می گفتند که زنده باشید
دالِکَ پیری، دِ مین وَر تووَ گل وَنی دِ سَر، وا پیچِ سووَ
مادر پیری در کنار تنور نان گل ونی در سر و به آن گره مخصوصی زده بود
چَن تا بَچَ داشت، کِمَنزَن هونَ کِ سیشو میهَن، او لووَ لووَ
چند بچه داشت کدبانوی خانه که برایشان آواز می خواند
وِ سَرِ تژگا، تووَش وِ دار بی گُلِ گُل وَنیش، چی گُل بَهار بی
در کنار تنور تابه اش آماده بود گل های گل ونی او مانند گل های بهار بود
بو نونِ توویش، پیچِس دِ مالگَ شَکَتین بیر کِرد، چون موقِع کار بی
بوی نان محلی اش در خانه پیچید خستگی اش از تن بیرون رفت چون موقع کار بود
داش دِ ویر میرَت، هَردِن دووِ خَس هَمِی آبادی، بِرار بینُ کَس
داشت خوردن دوغ غلیظ از یاد می رفت همه آبادی مانند برادر و فامیل بودند
وَقتی می هَردیم، چِزِنَک رِغُ وا خیال راحَت، می زَمو نَفَس
وقتی که نان روغنی محلی میخوردیم با خیال راحت نفسی می کشیدیم
کوکِ کوسار هَم، وِ سَر ذوق می ما وَقتی زنِ لُر، وا موهو می ما
کبک کوهسار هم سر ذوق می آمد وقتی زن لر با مادیان می آمد
چی تاج اِفتِخار، گُل وَنی وِ سَر نالِ نال بِرنوش، قه کَمَر می ما
مانند تاج افتخار گل ونی اش را بر سر کرده بود صدای تفنگش از کوه می آمد
هام دِ هولِ یَ، فِراموش بووَ گُل وَنی دِ سَر، زَنِ لُر نووَ
من نگران این هستم که فراموش شود گل ونی در سر زن لر نباشد
ای رَمونینِ، دِ مِ گوش بیریت گُل وَنی خووَ، گُل وَنی خووَ
این نصیحت را از من بشنوید گل ونی خوب است، گل ونی خوب است
برف عمر
زِمِسو وی دِرازی، بَرفِ نِشِن وِ ای دَشت بالِنَه دِ گُسنِئی، سُراغِ دونَ می گَشت
زمستان به این درازی برف را بر روی دشت نشاند پرنده از گرسنگی به سراغ دانه می گشت
بِئیِ روزِ سَرما، تورِ سِفید کِرد وَرِش چِنو مَستِ غُرور بی، نِمیشنُفت گوشِ کَرِش
عروس روز سرما تور سفید پوشید چنان مست غرور بود که گوش هایش نمی شنید
دِ خیالِ بالِنَه، سازِ چَمَر1 وِ پا بی دِ تَنیائیِ سَردِش، فَقَط یادِ خُدا بی
در خیال پرنده آهنگ مصیبت بر پا بود در تنهائی سردش تنها یاد خدا بود
نَ صِدائی نَ دادی، نَ قیرَ نَ بیدادی زِمی ساکِتُ کور بی، میما زوزِیِ بادی
نه صدادی و دادی، نه قیل و قالی و بیدادی زمین ساکت و سوت و کور بود و صدای زوزه باد می آمد
هَمَ جا سوتُ کور بی، سیائی دُمِ نور بی صاعِقَ شو که رَسِس، سَرما وِ هَمَ زور بی
همه جا سوت و کور بود، سیاهی به دنبال نور می گشت شب طوفانی که رسید سرما بر همه چیره بود
وَقتی وِ بُنِ خُروس، خِوَر بی ای نو عَروس دی کِ عُمرِش تَمومَ، چی عُمرِ دُشمَنُ دوس
وقتی که با بانگ خروس، این نو عروس بیدار شد دید که عمرش تمام است، مانند عمر دشمن و دوست
رَختِ اِسپینِ دِرار، بِئین چَرخِ روزِگار سُوار اَسبِ فَنا بو، ها میا بویِ بَهار
جامه سفید را در آور، چرخ روزگار را ببین سوار اسب فنا شو، دارد بود بهار می آید
بالِنَه سَردُ بی کَس، زِمِسونِش بی قَفَس ایسِ دِ شوقِ بَهار، دارَ میزِنَ نَفَس
پرنده سرد و بی کس، زمستان برایش قفس شده بود اکنون از شوق بهار دارد نفس می کشد
بالِنَه خوش وِ حالِت، رَسِسی وِ بَهارِت هَر چَن دِ صاعِقَ شو، سی بییَ روزِگارِت
پرنده خوش به حالت که به بهارت رسیدی هر چند در شب طوفانی روزگارت سیاه شده بود
مِ هَم سی خوم می نالِم، تَرس دارَ روزِگارِم هَمَش هام دِ اِنتِظار، زی تِر بیا بَهارِم
من هم برای خودم می نالم، از روزگارم می ترسم مدام در انتظار هستم که زودتر بهار بیاید
زِمِسونِ عُمرِ مِ، بَهارِن خُو مِئینَ چی عاشِقی که دارَ، جادَن سِرو مِئینَ
زمستان عمر من دارد خواب بهار را می بیند چون عاشقی که دارد جاده را مانند سراب می بیند
سایه ترس
یه تنایی کیه سوزه وریسا یه تاریکی کیه که وا شو نیسا
یه سوختن ای دله پرآو خینه که وا خیال مرگ جولون مینه
یه کزه حشکه کم باد خزونه که وا ناله سردش داره موهونه
یه رقص نازک نیزاره درده که وا چش ترش شویا میگرده
یه افسرده هنای کوم دیاره که سایه ترسن وا خوش میاره
یه لرزه سخون عاشق د قوره که وا لالای مرگ ها خاوش موره
امید
در گلدان لحظه ها، انگشتانم را قلم میزنم
و در خاک تقدیر میکارم، تا از دستانم برویدغنچه توانستن و اعتماد
بهار
بهار امسال سال نوتو سرشار د عطر تندرستی چمنزار
امیدوارم که صدها سال و دور یک بومونو بخنیم و رسم روزگار